Babyzeehondenlijk

Eerst dacht ik dat de zee een muur was. Tot hier en niet verder. Of ten minste coulissen, er zit wel beweging in maar het vormt onherroepelijk een afscheiding tussen deze wereld en de volgende. Ik dacht dat de dood zich verborg in de zee. Daarom verbaasde het me niet toen ik een babyzeehondenlijk zag aanspoelen tijdens een wandeling. Al moest ik wel huilen van de slijmerige oogkassen.

Het is niet zoals ik eerst dacht. Altijd is de zee in beweging, ze is veranderlijk. In plaats van een afscheiding, vormt ze een opening. De zee is eerder leven. Voor ik in Oostende woonde, ging ik soms naar zee. Nu ga ik regelmatig landinwaarts. De zee is het ijkpunt geworden ten opzichte waarvan ik me beweeg

Ik zou kunnen noteren dat de dode zeehond aanspoelde juist omdat de zee haar teruggaf aan het land en dat is waar de dood huist. Maar sommige dode zeehonden zinken naar de bodem in plaats van aan te spoelen. In zekere zin is de bodem ook land.